عرصهء قم غيرت بهشت برين است * بلكه بهشتش يَساولى است برابر زيبد اگر خاك قم به « عرش » كند فخر * شايد گر « لوح » را بيابد همسر خاكى عجب خاك ! آبروى خلايق * ملجأ بر مُسلم و پناه به كافر گر كه شنيدندى اين قصيدهء « هندى » * شاعر شيراز و آن اديب سخنور آن يك طوطىصفت همىنسرودى * « اى به جلالت ز آفرينش برتر » وين يك قمرى نمط هماره نگفتى * « اى كه جهان از رُخ تو گشته منوّر »